Interview: David Bartholomé, zanger van Sharko, topact op ManiFiesta

David Bartholomé. We bestaan een twaalftal jaar en we maakten al vijf cd’s. We zijn meer bekend in België dan daarbuiten. In andere landen komen we wel af en toe in de aandacht, maar lang niet zo dikwijls als hier. In België zijn we trouwens vooral in Wallonië en Brussel bekend. We speelden al op Pukkelpop in Vlaanderen, maar toch geraken we moeilijk voorbij de taalgrens.

We brengen alternatieve pop. En we trachten er een surrealistisch tintje aan te geven. We beperken ons niet tot rock, of een folkballade of singles met hoog popgehalte. We proberen een zo breed mogelijk gamma te bestrijken met alles wat het surrealisme kan inhouden. 

U komt uit Wallonië, woont in Brussel en zingt in het Engels. Een beetje surrealisme op zijn Belgisch?

David Bartholomé. Het klinkt vandaag wat raar als je over België praat. Het is een soort minderwaardigheidsgevoel dat niettemin een sterke overlevingsdrang bezit. Dat is kenmerkend voor het Belgisch surrealisme. We hebben een buitenissigheid die op een of andere manier tot uiting komt en daar hou ik heel erg van.

U bent afkomstig van Aarlen. Welk parcours legde u af?

David Bartholomé. Oorspronkelijk wilde ik eigenlijk films maken, dat boeide mij enorm. Naar een film kijken kon me enorm raken. Ik wilde begrijpen. Ik besefte al gauw dat het heel moeilijk zou worden om van films maken mijn beroep te maken, maar gelukkig waren er andere manieren om mijn gevoelens te uiten. Muziek kwam al snel om de hoek kijken. Mijn broer had een gitaar en ik tokkelde daar wat op. En ik stelde vast dat ik muziek kon uitvinden. Eigenlijk wil ik met mijn muziek de mensen op dezelfde manier beroeren als sommige filmscènes mij kunnen beroeren.

Op school ben ik opgevoed in het idee van een land, van een eenheid. Maar nu gaat het van kwaad naar erger

Ik had een tamelijk bizarre jeugd. Mijn moeder baatte de jeugdherberg van Aarlen uit. Het was de periode van vlak na ‘68, in volle hippie- en prépunktijd. Er kwamen daar mensen van 35-40 jaar met hun kinderen. En er kwam zeer veel volk langs, maar dat bleef niet duren, want er raakte sleet op die hele beweging. De mensen voelden zich meer aangetrokken tot de grotere zaken net over de grens in het Groothertogdom Luxemburg.

Ik had naïeve dromen. Ik droomde om naar Londen of naar de Verenigde Staten te trekken. Uiteindelijk werd het de Amerikaanse westkust. Daar ben ik gaan beseffen dat het ginds allemaal veel bereikbaarder is dan hier. In mijn naïviteit en in mijn onervarenheid met de zeden en gewoonten in de muziekindustrie dacht ik dat je een manager, een agent, een platenfirma, een financieel producent... moest hebben om door te breken. Dat ik eerst de juiste mensen rondom mij moest verzamelen voor ik iets inhoudelijks, mijn liedjes, had. In de Verenigde Staten ontdekte ik echter dat vooral je karakter en je persoonlijkheid ervoor zorgen of je omringd geraakt of niet. Dat is niet meer dan logisch en ik had dat van in het begin moeten inzien. Er waren daar ‘vrije podia’, waar je tien minuten krijgt om te overtuigen. En het was voor mij verrassend om te zien dat ik daar op tien minuten mensen kon raken zonder door heel dat kader omringd te zijn. Er ontstond een mond-aan-mondreclame over “dat gastje uit Europa met zijn school-Engels”.

Wat is u uit die ervaring bijgebleven?

David Bartholomé. Een entertainmentcultuur die hier niet bestaat. Men erkent daar talent veel sneller dan hier. Als je in jezelf gelooft of in de subjectiviteit van een droom, word je er door anderen zelden afgebroken. De eerste weken na mijn terugkeer dacht ik dat het gemakkelijk zou zijn hier door te breken. Eerst wilde ik naar het oude Bierodroom in Elsene, l’Amour Fou, dat waren de cafés die ik kende. Maar ik had al snel door dat het onbegonnen werk was. De mensen vonden me een lastpost. Ze zagen me als een vervelende bedelaar. Er was daar geen dynamiek. Ik werd weggejaagd.

En toch, vijf platen later wordt Sharko veel gevraagd.

David Bartholomé. We hebben daar een duwtje in de rug voor nodig gehad, het Concours Circuit, een talentenjacht waar veel professionals uit het vak op afkomen. We zaten in het  post-dEUS tijdperk en het sloeg aan. Zonder zou ik niet staan waar ik nu sta.

Jullie kregen heel wat lovende pers. Tot in de Franse krant Le Monde toe.

David Bartholomé. Je bent ‘er’ nooit. Je kunt met veel poeha ergens op een groot festival staan, maar bij de volgende plaat kan het voorbij zijn.

Ik hoed me voor mensen die van carrière praten, die zich in een materieel of immaterieel comfort installeren

U speelde met Sharko in het voorprogramma van onder meer Muse en Arno.

David Bartholomé. Ja, maar je weet dat je zeer snel van het ene uiterste in het andere kunt belanden. Het is als de wind. Je hebt je zeil, je sterke structuur, je boot en toch zit er geen beweging in. Niets is verworven. Ik hoed me voor mensen die van een carrière praten, die zich in een materieel of immaterieel comfort installeren. Dat soort mensen gaat op zijn bek. Wat wil dat zeggen, een carrière, dezer dagen?

De Australische media zeggen over Sharko dat ze het equivalent zijn van The Beatles plus The Police. Van lof gesproken.

David Bartholomé. Ik herinner me dat artikel. Het was hallucinant om zoveel erkenning te krijgen in een continent dat zo ver weg ligt, en dan ook nog uit een Engelstalige wereld, waar meer dan elders naar de teksten geluisterd wordt. 

Naast jullie vijf cd’s wordt Sharko ook fel bejubeld om zijn gedreven concerten. Wat drijft u op het podium?

David Bartholomé. Het podium is mijn leven. Het is een levend spektakel. Ik heb het nodig om materiaal te bewerken, te spelen, me bloot te geven als ik speel, dingen uit te proberen, mijn energie aan te spreken. Op het podium ben ik een ambachtsman. Net als een schoenmaker die het leer bewerkt.

Welke plaats neemt muziek in uw dagelijkse leven in?

David Bartholomé. Ik leef geen buitensporig leven. Ik kan geen huizen kopen, maar als ik goed uit mijn doppen kijk, kan ik van mijn muziek leven. Dat heeft allemaal met levensvisie te maken, het is ook een keuze. Ik denk niet dat ik zo’n levensstijl van een gezin zou kunnen verwachten bijvoorbeeld. Ik heb het gevoel dat ik minder werk dan vijf jaar geleden. Want toen werd ik wakker met een inwendige woede, een innerlijke energie. Vandaag weet ik dat je niet zo gespannen hoeft te zijn en dat de ideeën ook ontstaan als je ontspannen bent.

Onze boekingsagent heeft ons uitgelegd dat ManiFiesta zo’n beetje is zoals het Fête de L’Humanité, maar dan op zijn Belgisch

In 2009 kwam jullie laatste cd uit. Staan er nog andere projecten op stapel?

David Bartholomé. We brainstormen over een volgende cd met een nieuwe drummer. Onze gitarist Teuk heeft een zijproject. Ik heb ook zin om een project naast Sharko op te zetten waarin ik meer vrijheid krijg over wat ik doe en wanneer ik het doe. Solo. Ik had een fase waarin ik die vrijheid oplegde aan de andere groepsleden en dat viel slecht. Ik begrijp dat. Op een dag had ik zin om alles akoestisch te doen. De drummer vroeg me toen: “En wat doe ik dan?” Ik drong de andere groepsleden liedjes op, gimmicks...

Sharko is nochtans een collectief.

David Bartholomé. Ik schrijf de liedjes en leid het geheel, maar voor het overige zijn we een collectief.Het blijft een democratie. Ik kan niet zomaar in het wilde weg grappen zitten vertellen, want dan zal de gitarist zeggen: “Het hangt mijn voeten uit, wat spook je toch allemaal uit.”

Jullie beheren zelf de website van Sharko (www.sharko.be, n.v.d.r.) met een dagelijks verslag waarin jullie de ervaringen van die dag neerpennen en hoe de liederen ontstaan.

David Bartholomé. Het staat een beetje dwars op wat ik in het milieu meestal terugvind. Al die commentaren op Facebook en de officiële sites geven de werkelijkheid niet weer. Als een concert slecht verloopt, dan heb ik zin dat te vertellen. Ik vind dat grappig, plezant.

En die ontmoeting met Didier Reynders…

David Bartholomé. Daar word ik dikwijls over aangesproken, zodat ik ben gaan beseffen hoe moeilijk het is over politici te praten zonder een grens te overschrijden. Politiek interesseert mij niet zo. Uit politiek opportunisme wilde hij graag op de foto staan met Sharko. Ik vroeg me af wat dat hem zou opbrengen. De mensen zullen zich afgevraagd hebben “wie die kerel naast Didier Reynders wel is?”

Wat doet u de politieke crisis die ons land nu meemaakt?

David Bartholomé. Natuurlijk raakt me dat, omdat ik opgegroeid ben in een land en ik nu voel dat we onvermijdelijk naar het separatisme evolueren. Ik zie niet hoe het nog anders kan aflopen. Het is triest. Op school ben ik opgevoed in het idee van een land, van een eenheid. Maar nu gaat het van kwaad naar erger. Gezinnen die in Vlaanderen willen gaan wonen en die dat niet mogen, daar krijg ik kippenvel van. Dat kan alleen maar slecht aflopen. Men spuit rook om te beletten dat men het vuur ziet. Er zijn revolterende feiten zoals het feit dat een Franstalige geen huis mag kopen in Vlaanderen. Dat choqueert me.

Op 25 september speelt Sharko op ManiFiesta. Kijkt u ernaar uit?

David Bartholomé. Onze boekingsagent heeft ons uitgelegd dat het zo’n beetje is zoals het Fête de L’Humanité, maar dan op zijn Belgisch.

Juist, dat is de bedoeling. Een groot feest van links rond de krant Solidair.

David Bartholomé. Eerst had ik er helemaal geen zin in. Omdat ik steeds geweigerd heb me aan om het even welke politieke stroming te binden. Onze muziek heeft geen enkel politieke pretentie. Maar onze agent heeft ons uitgelegd dat het eigenlijk een volksfeest is. Ik ben eens een kijkje gaan nemen op de site van het feest en het lijkt me leuk, helemaal niet extremistisch. Er was iets dat me raakte.

Het is zoals met de vakanties van het ABVV. Als de mensen er eenmaal zijn, dan zijn ze met vakantie, punt uit.

Wat u aantrekt is dus het publiek te ontmoeten.

David Bartholomé. Ja. Ik stel me zo voor dat alles heel feestelijk wordt, met merguezstandjes, mensen die djembé spelen... 

En met een zeer gemengd publiek.

David Bartholomé. Dat trekt me ook aan. En het is ook leuk dat het in Bredene te doen is. Aan zee spelen is altijd plezierig.

www.sharko.be